FSIE 40 años

Captura de pantalla 2017 03 31 a las 11.20.04Hai uns días, páginasDigital.es organizou no Senado unha conversación entre Juan Carlos Girauta, Pablo Casado e Ramón Jáuregui que moderou Fernando de Haro. O tema sobre o que versaron as súas intervencións foi o capítulo "O outro é un ben, tamén en política", do libro "A Beleza Desarmada" de Julián Carrón. Aproveito estas letras para recomendarlles o visionado do faladoiro.

Desde logo a cuestión é atractiva, e este tres políticos de primeira actualidade dedicaron aos seus oíntes importantes aseveracións sobre a importancia de considerar ao "outro" un ben. Sen dúbida, unha formulación que neste ámbito resulta canto menos audaz.

Como ben expuxo Fernando de Haro nesta cita, estamos nuns tempos nos que hai interese pola política, polas decisións que se toman ou non, polas súas consecuencias... e as discusións, os faladoiros ou os debates prodúcense en calquera momento e en calquera escenario. Pero paralelamente a este interese, non se pode negar que hai unha evidente desazón, un principio de desafección, unha enorme decepción e, por que non dicilo?, certo rexeitamento cara aos políticos.

Parece claro que desdicirse dunha posición e opinión persoal porque a doutro é mellor é un signo de intelixencia, de altruísmo e xenerosidade, con todo, esta acción desgraciadamente escasea na nosa clase política, que non consegue ser un exemplo e modelo edificante a seguir.

A democracia non pode entenderse, nin ser, como un proceso só para impor ideas e decisións, sen ter en conta as súas consecuencias sobre todos os cidadáns sen excepción. Nestes anos de exercicio democrático no noso país vivimos a primacía do interese particular e partidista, a práctica dunha posición de forza e dominancia sobre o outro, propúxose e expandiuse un modelo no que o rival político, o rival ideolóxico, é un inimigo a bater, un inimigo ao que eliminar. Trasladouse á sociedade un exemplo que aumenta e alimenta unha crise de valores, de ética. A institución política é un modelo que a sociedade non ve ben, que está cuestionado, que debilita a nosa convivencia cando non axuda a resolver os problemas que temos.

E chegados a esta realidade, quen é responsable? Pois se falamos de responsabilidade, moita recae no feito incontestable de que non estamos a contemplar ao "outro" como un gran beneficio, como unha enorme riqueza que debe complementar e non separar.

De feito nas palabras reflíctese este feito. Partimos de que o "outro" é alguén diferente, contrario, distinto, e o só feito de denominalo desta forma trasluce xa distancia e precaución cara a esa persoa e o que ela poida representar.

A linguaxe descóbrenos o erro, porque a democracia debe ter como un dos seus alicerces básicos a inclusión de todos. A democracia é a que nos permite establecer as nosas regras de xogo, que deben emanar do exercicio da razón, do sentido común, a empatía, o diálogo, a palabra, a aceptación e o respecto do "outro". É necesario asimilar a complexidade dunha sociedade avanzada, con pluralidade de ideas, con distintas formas de entender a vida. É necesario entender que todos temos o noso sitio e que todos debemos estar cómodos respectando as regras das que nos dotemos e que imos compartir. E aínda que podemos pensar que a democracia non é un sistema perfecto, non é discutible que é o mellor que existe e, como ben se dixo nesta conferencia, non podemos esquecer que, no noso caso, conseguímola con moito esforzo e non hai tanto tempo.

Por iso, tamén hai que distinguir, que identificar o negativo, o que nos separa, non é o mesmo que potencialo e maximizarlo. A identificación levaranos a unha solución do problema, mentres que a súa potenciación non conduce se non ao enfrontamento e fai imposible crecer e mellorar como colectivo.

Asegurar que existe a necesidade de chegar a acordos, e recoñecer que non somos capaces de facelo, é deixar claro que neste punto a política pasa a ser un problema en lugar dunha solución. Cando tratamos de sepultar un desacordo baixo a imposición, xérase un malestar que tarde ou cedo aparece desequilibrando e enrareciendo as relacións. Por iso, cando somos xenerosos como para alcanzar un pacto, crécese.

E se neste momento a sociedade demanda un pacto político con tradución social non podemos deixar no tinteiro un asunto tan esencial como a educación. A educación é un instrumento moi poderoso para dominar e impor, se se quere utilizar con esa intención, e por iso sobre ela planea unha tremenda loita ideolóxica. Por iso, non haberá pacto se antes, valla a redundancia, non se pacta algo que parece básico valorando a premisa anterior: a educación debe quedar á marxe de todo uso por parte dos partidos políticos.

A escola non só debe instruír e transmitir coñecemento. A formación, o crecemento ou o desenvolvemento da persoa son extraordinariamente importantes. A intelixencia emocional, o modelo e asentamento de valores que conforman ao individuo, ou a formación integral que capacita a todo ser humano para relacionarse e desenvolverse na súa contorna son cuestións moi serias cuxos alicerces se pon na escola, berce do futuro de toda sociedade. Por iso, se desde a escola contribúese de forma decisiva ao recoñecemento e respecto dos demais, teriamos moito gando.

Devandito isto, o pacto, o acordo que este país necesita para o seu sistema educativo, debe, sen dúbida, respectar a liberdade de ensino, a pluralidade de escolas, de idearios, de proxectos educativos? porque somos diferentes. Pero esa diferenza non debe ser entendida como oposición ou confrontación ao ?outro?, senón como complementariedade e riqueza. Educar sobre a convivencia, en e desde os centros educativos e as familias, é a clave para comprender a riqueza e o valor do "outro". Non hai mellor campo de experimentación e aprendizaxe que a escola e a familia, sen esquecer que o ideal é que sigamos aprendendo de forma continua ao longo de toda a nosa vida.

Por que cando se fala de pacto en educación hai interese en impor un único modelo de escola? Por que se quere evitar que os cidadáns teñan igualdade de oportunidades para poder escoller a educación que consideren máis adecuada para os seus fillos? É posible un pacto excluínte? Se non recoñecemos ao "outro", nin sequera no sistema educativo, e non educamos con ese obxectivo, como imos facelo noutros ámbitos da sociedade?

En conclusión: a empatía é unha capacidade que debería ensinarse, practicar e desenvolver de forma obrigatoria desde a escola para que fose habitual na nosa sociedade. Iso si que nos axudaría a darlle ao "outro" o valor e o recoñecemento que se merece e permitiríanos entendelo como un ben para nós mesmos e para todos. Unamos aos "outros" o nos"outros".

Documentos relacionados
Artigo pulicado en páginasDigital.es

 

 

 

 FaceBook Dia Mundial do Docente

Temos 122 anónimos e ningún membro en liña